Hayatımda ilk defa bayıldığımda 5 yaşımdaydım !Güneşli bir pazar sabahıydı. Güneş gökte yalınzdı çünkü hüzünlü bulutlar bizim yanımızdaydı.Uğursuz bir gün. Uğursuz günlerin birbirini kovalayarak geldiği bir dönemeç.365 gün sonra hala Uğursuz !neredeyse 20 sene oldu. Uğurun gözleri hala açık. Sadece yakınlarının değil bir satırıyla bir cümlesiyle kalbine değdiği herkes hala kanıyor. . .Annem ve Babamla meydana gittiğimizde güneş tüm gücüyle parlıyordu,sanki sizin yapamadığınızı ben yapayım,ben aydınlatayım diyordu.Hüzünlü bulutlar aşağıda bizimleydi. Seslendim: Neden buradasınız diye,bu hüzün çok ağır dedi içlerinden biri.Bayılmışım. . .Kendisine saygısız değilim.Bana hitap etmese de sanatçıdır. Allah şifa versin. Bir Hocamın dediğine göre 80 darbesinden kazançlı çıkan tek insanmış bu ülkede.Yalnız değildir muhakkak. Kimsenin kimsenin canına kast etmeye hakkı yok elbet.Hangisi daha değerli diye sormuyorum. Öyle şey mi olur. İnsanız.Uğursuzluk devam ediyor.Uğur'un gözleri açık. Huzursuzum. .Hatırlatayım dedim. .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder